Wie zijn wij?
Samen Eén is eigendom van de Stichting Doopsgezind Broederschaphuis voor jeugd- en jongerenwerk Samen Eén.
Het bestuur wordt gevormd door:
Andries Bakker (voorzitter, Drachten)
Maaike Wassenaar (secretaris)
Jikke Terpstra-de Jong (penningmeester, Sneek)
Els Edes (lid, Sneek)
Kees Kat (lid, Sneek)
Bauke Yntema (lid, Heerenveen)
Maaike Wassenaar (lid, Eelde)
Stukje geschiedenis van het huis.
Het eerste huis "Samen Eén" werd in 1932 gebouwd, oorspronkelijk als Doopsgezind Broederschaphuis voor Doopsgezinde kinderen. Later kwamen ook veel scholen en kampen van andere kerkelijke groeperingen naar Samen Eén. 
Na 50 jaar trouwe dienst te hebben gedaan, begon de tand des tijds aan het houten gebouw te knagen. In 1982 werd Samen Eén om veiligheidsredenen afgebroken tot groot verdriet van velen. Een groepje jongeren van de Algemene Kamp Commissie voor doopsgezinde kampen (AKC) spande zich in om met name de Doopsgezinde Broederschap te mobiliseren. Met succes werd er actie gevoerd. Er werd geld gedoneerd en geleend door fondsen binnen de doopsgezinde broederschap, door gemeenten, andere broederschaphuizen en particulieren die Samen Eén een warm hart toedragen. Ook werden er punters geschonken. Dankzij die inzet en steun kon er een nieuw Samen Eén gebouwd worden.
Wie zijn de doopsgezinden?
Rond 1530 ontstond in Nederland de eerste protestantse beweging van de "wederdopers". Uit deze beweging zijn de doopsgezinden voortgekomen. In die beginperiode werden de dopersen zwaar vervolgd. In de 16de eeuw was o.a. Menno Simons uit Witmarsum hun leider. In schuren, huiskamers of in de open lucht kwamen zij eerst bij elkaar. Later werd het hun toegestaan kerkjes te bouwen die vanaf de openbare weg niet als zodanig herkend mochten worden. Deze schuilkerken werden ook wel "vermaningen" genoemd. Veel doopsgezinden zijn in het verleden gevlucht naar het oosten of naar de nieuwe wereld. Daar noemen velen zich nog Mennonieten of Mennonites. In Nederland zijn ruim 9500 doopsgezinden verdeeld over ongeveer 120 plaatselijke gemeenten. Er is vaak sprake van actieve gemeenten met een open en gastvrij karakter. De doopsgezinden in Nederland kennen geen geloofsleer en zijn vrijzinnig georiënteerd wat betreft hun geloofsbeleving.